در روز 8 مارس 1907 مجد دا کار گران نساج امریکا باخواست 10 ساعت کار دست به اعتراض و راه پیمائی زده که این اعتراض نیز توسط  پلیس سرکوب شد. سال 1908 حزب سو سیا لیست آمریکا به تشکیل کمیته ملی زنان برای حق رای زنان در انتخابات اقدام و در همان سال کار گران زن بافنده  با شعار ممنوعیت کار کودکان و کسب حق رای برای زنان دست به تظاهرات زد ند که در نتیجه سال 1909 روز 8 مارس بعنوان روز ملی زن در امریکا اعلام شد ودر سال 1910 در کنگره بین الملل سو سیالیستها که در شهر کپنهاک بر گذار شد،”  کلارا زتکین” زن  مبارز و سو سیالیست، عضو حزب سو سیال دمو کرات آلمان ، 8 مارس را به پاس مبارزات خستگی ناپذیر زنان کار گر نیو یورک بعنوان روز جهانی زن به کنگره پیشنهاد و این پیشنهاد به تصویب کنگره رسید.

8 مارس 1911 در کشور های دانمارک، استرالیا، سوئد و آلمان در گرامی داشت این روز تظاهراتی بر پا شد.

 در 8 مارس 1917 زنان روسیه به خا طر اعتراض به اخراج و افرایش قیمت ها و بستن کار خانجات دست به تظا هرات زدند. درسال 1975 از طرف سازمان ملل متحد این روز به عنوان روز زن اعلا م و در سال 1977 یو نسکو 8 مارس را بعنوان روز جهانی زن به رسمیت شناخت. سنت گرامی داشت 8 مارس تا کنون ادامه داشته و هر ساله زنان  معترض جهان به همراه دیگر انسان های آزادیخواه در اکثر کشور های جهان در این روز دست به اعتراض میزنند و خواست و مطالبات خود را در برابر قوانین و مناسبات تبعیض آمیز بیان و از منافع انسانی و طبقاتی  خود دفاع میکنند.

آن چه گذ شت تار یخچه بسیار مختصری از پیدایش روز جهانی زن و مبارزات زنان کارگر در جهت دستیابی به مطالبات خود و دیگر هم سر نوشتانی بود که طی یک قرن به دلیل حاکمیت مناسبات تبعیض آمیزادامه داشته واکنون در جهت نابودی آپارتاید جنسی و احقاق برابری در تمامی شتونات اجتماعی، همراه با دیگر انسان های عدالتخواه و برابری طلب مبارزات خود را پیش برده است. اینک این مبارزات  ازهم فکری و حمایت و گستر ده ای برخوردار بوده و دفاع از منافع مشترک و انسانی و طبقاتی به عنوان رکن اساسی در این مبارزه سر لوحه خوا سته ها یشان می باشد. هم زمان با آن، زنان کارگر با توجه به توازن  قوا و شرایط مو جود در هر جامعه ای در برابر قوانین ضد زن ایستاد گی کرده و دست به اعتراض زده و خواست های دمو کراتیک خاصه زنان را ابراز و از این خواست ها دفاع مینمایند.

امروز ما شاهد مناسبات تولیدی و روابط کار و سرمایه ای هستیم، که در آن زنان و مردان در عرصه کار و زندگی، به یک اندازه استثمار شده و در فضا ای آکنده به تما می اشکال ستمگرانه دست به گریبانیم که بیان هر خواست انسانی جرم تلقی شده و زن و مردمعترض، به این مناسبات به یک میزان دادگاهی و محاکمه می شوند و احکام صادره بدون  تبعیض بر سر زنان و مردان نازل شده و در این هنگام است که چوبه دار بطور مساوی و برابر برای زنان و مردان معترض و برابری خواه بر پا می گردد و ما شاهد اعدام های  بدون  تبعیض هستیم .!!

ما هر روزه شاهد پایمال  شدن ابتدا ئی ترین خواست ها و امیال انسانی هستیم که تو سط سیستم بورژوازی قهرا ًو با توجه به قوانین موجود بی مهابا و در دم، به نام دفاع از ناموس و غیرت وفرهنگ  خفه و سرکوب شده و  زنان و مردان را سنگ سار و احکام قرون وسطا ئی را در مورد آنان به اجرا در میاورند. ما امروز شاهد فقر و فلاکت روز افزونی هستیم، که حامیان سر مایه و تمامی اعوان و انصار مدافع نظام سر مایه داری با تمام توان از این بی حقوقی ها به انحا ه مختلف و با استفاده از تمامی مبلغان و اید ئو لو گ های رنگا رنگشان  در هر طیف و منصب، از این بی حرمتی دفاع کرده و با ایجاد فضای اخلاقی و عاطفی همراه با رعب و وحشت به دور ازیک دید واقعی ، پرده ای ابهام آمیز بر روی این جنایت و وحشیگر ی ها کشیده تا بدین گونه بتوانند افکار عمومی را پذیرای آن نمایند و به عنوان مدافعان سیستم سر مایه داری و با توجه به تمامی امکانات از این مناسبات استثمار گرایانه دفاع نمایند.

 ما امروز شاهد بی حقوقی میلیو ن ها انسانی هستیم که در بد ترین شرایط زیستی و معیشتی خود با این زندگی تحمیلی مالا مال از فقرو تحقیر، دست و پنجه نرم میکنند تا شاید بتوانند در آینده نه چندان دور، این مناسبات تبعیض آمیز را تغییر و به خواست های خود دست یابند. ما امروزه شاهد انیم که در مراکز کارگری در ازا ء کار برابر دستمزد پائین تری به کارگران زن پرداخت میشود و رذالت و وقاحت را به جائی کشا نده اند که کارفرمایان وقیحانه  در صد د بر آوردن نیاز های جنسی خود گاهاً کارگران زن را مورد سو استفاده جنسی قرار داده و حتی در بعضی از مراکز تولیدی و خدماتی در رختکن زنان با گذاشتن دوربین های مجهز آنان را از هر حیث مورد تحقیر قرارمیدهند.

 این تنها  گوشه هائی از این دنیای وارونه و پراز فقر، تحقیر وتحجر و دور از روابط انسانی می باشد که خاصه نظام سر مایه داری بوده که هر روزه به خاطر عدم  انسجام و پراکند گی تو ده های کارگر اینچنین به حرمت و کرامت  انسانی دست درازی کرده و خود را مالک بلا منازع ما در تمامی موارد میدانند .

زنان و مردان کارگر؛

برای رهائی ازاین مناسبات تبعیض آمیز و از بین بردن تما می نا برابری های اجتماعی  (در کلیه شئو نات خود ) و پایان دادن به این آپارتاید جنسی و قوانین زن ستیز و لغوهر گونه استثمار انسان از انسان و دست یابی به یک زندگی شایسته انسانی، راهی جز اتحاد و همبستگی طبقا تی در پیش روی ما در ضد یت با کل مناسبات  بورژوازی وجود ندارد.  بی شک اولین گام در این راستا دست یابی به این مهم ، یعنی ایجاد تشکلات توده ای طبقاتی کارگری می باشد.

تاریخ مبارزه تا کنونی بشریت، بر سر تخاصم،  کشمکش طبقاتی  و در جهت دست یابی به یک زندگی انسانی تا به امروز ادامه داشته است و تا آن هنگام که نظام سر مایه داری سایه شوم خود را بر جامعه گسترانیده باشد ، ما شاهد بی حقوقی  هر چه روز افزون تر این مناسباث استثمارگرانه خواهیم بود و به تبع آن کار گران معترض و فعالین این طبقه ، مورد هجوم قرارگرفته و هر روز ما شاهد دستگیری و زندانی شد ن آنان می باشیم .

 مراسم  8 مارس امسال باید متفاوت از سالیان گذشته حول مطالبات طبقاتی ، خود را ساز مان دهی کند و آگاهانه از منافع  کارگران و زحمتکشان و تما می مزد بگیران  دفاع و با دور اندیشی و پخته گی لازم به ایجاد تشکلات توده ای طبقاتی، جدا ی از جنسیت و ملیت و  به دور از هر گونه مناسبات  قومی و مذ هبی و با حاکم کردن روحیه شورائی در ایجاد چنین تشکلاتی، تنها بر اساس مصالح و منافع و دید طبقاتی و همسو و هم گا م  با تشکلات کار گری حضور هر چه  گسترده تری از  زنان و مردان برابری خواه در جهت شناخت مطالبات خود و رسیدن به این خواست ها با  داشتن استراتژی و آلتر ناتیو طبقاتی  و با شناخت معظلات و بر اساس  سبک کار مشخص، به کاری عملی و پراتیک شده ای دست زد ه، تا  بتوانیم زمینه را برای بوجود آوردن  دنیائی عاری از هر گونه تبعیض، زندان، اعدام و شکنجه فراهم کنیم و با حرکت همه جانبه ی طبقه کارگر آگاه وبا درک ضرورت نابودی  نظام سرمایه داری بر اساس منافع طبقاتی گا می موثر را برداشته تا در یک پروسه مبارزاتی و طبعا بسیار سخت اما ممکن، به رهبری و نیروی خود طبقه کارگر شاهد بر پائی جامعه ای آزاد و برابر باشیم.

بهزاد سهرابی    86/11/24

اخیرا شخصی به اسم “حیدر کریم” در مطلبی تحت عنوان”سخنی با کارگران ایران و جهان پیرامون دو پیش نویس اساسنامه در کمیته هماهنگی برای ایجاد تشکل کارگری” به دو اساسنامه‌ای پیشنهادی کمیته هماهنگی اشاره کرده است و در نوشته‌اش تلاش کرده که چهره فعالین واقعی جنبش کارگری ایران را مخدوش کند. نوشته “حیدر کریم” نشان از آن دارد که ایشان مرتبا در جلسات و همچنین مجمع عمومی کمیته هماهنگی حضور داشته است. با آنکه ما عضوی با چنین نامی را در کمیته هماهنگی نمی شناسیم اما ادبیات و نوشته‌هایش کاملا آشناست و این نوع از گرایش در مجمع عمومی  کمیته هماهنگی نیز مورد نقد و بررسی قرار گرفت.

چه خوب است آنانی که خود را کارگر و یا مدافع راستین طبقه کارگر می دانند و برای رهایی این طبقه قدم در نبردی بی امان علیه سیستم سرمایه‌داری میگذارند، زمانی قلم به دست بگیرند که تمام جوانب مبارزاتی را مد نظر گرفته و قلمشان در جهت خدمت به طبقه کارگر باشد و بس . کسانی میتوانند مدافع واقعی طبقه کارگر باشند که دوستی با فلان کس و یا در خط فلان محفل معیار قلمیشان نباشد. قلم آنگاه جاودانه خواهد شد که در خدمت رهایی باشد و نه در دفاع صرف از یک محدوده کوچک. در غیر این صورت نه تنها به طبقه کارگر هیچ کمکی نکرده بلکه در پاره‌ای موارد نیز می تواند مخرب بوده و حتی مبارزات آنان را به سکون یا داد و ستد بکشاند.

 در تمامی دوران تاریخ بشریت جدال بین ظالم و مظلوم بوده و هنوز هم ادامه دارد و این ادامه داشتن تا زمانی که دیوارپوشالی سرمایه نابود نشود به قوت خویش همچنان باقیست و چه زیباست قلمی که با ایدئولوژی راستین طبقه کارگر پا به عرصه مبارزه بگذارد. این بدان معنا نیست که حرکت مبارزاتی را مورد نقد قرار ندهیم و هر حرکتی را کورکورانه مورد دفاع قرار دهیم و به هورا کشیدن بیندیشیم. قلم هنگامی می تواند هدفمند باشد که سمت و سوی مبارزاتی، ضعف ها و کاستی ها را عیان و چون کوله باری برای فردایی دیگر مورد استفاده قرار دهد.

همگان نیز بر این باورند که آری ( چاره رنجبران، وحدت و تشکیلات است) ولی کدام وحدت و کدام تشکیلات و چه کسانی با چه اهدافی این تشکیلات را سازماندهی نموده و این وحدت بر مبنای چه اهدافی می باشد؟! تاریخ درسهای گرانبهایی به ما می دهد و اگر به خود زحمت داده نگاهی هرچند اجمالی به مبارزات جهانی کارگران بیندازیم به عینه می بینیم که در بسیاری موارد تشکیلاتهایی که داعیه رهبری و هژمونی طبقه کارگر را داشتند خود آبشخور سرمایه بوده و مبارزات کارگران را نه در جهت آمال و اهداف طبقه کارگر بلکه برای مطرح نمودن خود و تشکیلاتشان به کار می بردند و می خواستند یقه سفیدها برگرده ی آنان سوار شوند یکی از نمونه های آن، حزب به اصطلاح تراز نوین طبقه کارگر ( حزب توده ) بوده که این مشتی از خروار اینگونه تشکیلات بود. نگذاریم تاریخ دوباره تکرار شود و محفلیزم و دوستی های همفکر مبارزات آنان را به پاسیو و یا شکست بکشاند .

“کمیته هماهنگی برای ایجاد تشکل کارگری” حاصل فداکاری های کسانی است که به رهایی طبقه کارگر ایمان داشته و حاصل مبارزات آنانیست که از فقر بیزارند و میخواهند که  لبخند شادی بر چهره کودکان و خانواده هایشان دائمأ نقش ببندد . “کمیته هماهنگی” در هیچ یک از جلسات و هیچکدام از نوشته های خویش آنگونه که دوست ناشناخته‌مان “حیدر کریم” به کرات عنوان نموده اند داعیه ی هژمونی طبقه کارگر را نداشته و ندارد و از محفلیزم ، سندیکالیزم و هزاران اسم دیگر خود را مبرا دانسته بلکه همان گونه که از عنوانش پیداست هماهنگ کننده ی مبارزات حق طلبانه کارگران است. آنان نیز هر حرکت کارگری را نه در بحث قبول و یا رد می نمایند بلکه بر آنند که نقاط قوتشان را تقویت و نقاط ضعفشان را تا حد ممکن به صفر برسانند پس چه خوب است آنانی که خود را کارگر و یا هوادار کارگر می دانند از این زاویه به کمیته هماهنگی بنگرند. کسانی که میخواهند و بر آنند که مبارزات حق طلبانه کارگران را بارور گردانند، داعیه آنها پیشاهنگ بودن نیست. زیرا دوران مشی چریکی به اتمام رسیده است، این کمیته به مبارزه علنی معتقد و مبارزه مخفی را رد می نامید. کمیته هماهنگی از هر حرکات اعتراضی کارگری در جهت دفاع از طبقه کارگر و خواسته‌های حق طلبانه آنها، حمایت و پیروزی هرکدام از خواسته هایشان را پیروزی خود دانسته و سعیش بر آن است که حتی از ابتدائی ترین خواسته های کارگران حمایت کنند.

محسن حکیمی علیرغم انجام کارهای مفیدی از جمله همکاری با محمود صالحی در دیدار “هیئت کنفدراسیون اتحادیه‌های آزاد بین‌المللی” که به تهران آمده بودند و با شهامت در کنار محمود صالحی سخنان محمود صالحی را ترجمه میکرد و ما سوای احترامی که به شخص او قائلیم ولی متأسفانه در کلام ایشان نوعی منيت و در نوشتارشان نوعی دنباله روی را مشاهده می نمائیم، که این متأسفانه نوعی خود محوری بوده که در تمامی بحث ها، تبادل نظرها و جدال های کمیته هماهنگی همواره خود را نشان داده است. در جایی جای قلم دوست فرزانه مان  !!آقای “حیدر کریم”  دفاع صرف از نقطه نظرات آقای حکیمی دیده می شود و ای کاش به جای سر تیتر مقاله اش ( دفاع ازمحسن حکیمی ) را مطرح می نمود که ( دفاع از محسن حکیمی ) به نظر ما، بامثمی تر بود و دیگر کارگران را دست آویز نوشته خویش قرار نمی داد!

 این را بدين  خاطر یاد آور شدیم که دوست عزیز، مگر ما به طبقه و طبقات و جنگ بین کار و سرمایه اعتقاد نداریم  و یا خود کارگرانی نیستیم که با گوشت، پوست و استخوان خویش فقر را تجربه نکرده باشيم ؟ ما که معتقد به قهر مان پروري نيستيم تا  بخواهیم از این راه توشه ای برای خویش دست و پا کنیم . تاریخ به ما ثابت نموده که عصر قهرمان تاریزم در هزاره سوم میلادی محکوم به شکست است و این خاستگاه خورده بورژوازیست.  تنها فکر کردن کتابی، نمیتواند توده ها را به حرکت درآورد.

دوست عزیز، اگر شما می خواهید قهرمان پروری نمائید و محسن حکیمی را همچون قهرمان لغو کار مزدی قلم داد کنید و تمامی آنانی که در کمیته هماهنگی به کار و مبارزه مشغولند سیاه لشکر بنامید قلم و فکرتان به ترکستان است عصر اسپارتاکوس و … را در تاریخ بایستی جست و جو کرد که آن دوران سالهاست سپری شده است. ما در عصر         ابر امپریالیزم زندگی می کنیم طبقه کارگر خود قهرمان دوران خود است و اوست که می تواند و باید نابرابری ها را از میان برداشته و رفاه و آسایش را به جامعه بشری باز گرداند. جنبش کارگری در هر دوره‌ای رهبران واقعی  خود را میسازد، در مبارزه علیه نظام سرمایه‌داری اگر چه ضربات مهلکی به جنبش کارگری وارد شده و میشود اما به یومن مبارزات و جانفشانیهای فعالین واقعی جنبش کارگری دوران سختی که گذرا هست را با کسب تجربه‌های ارزشمند پشت سر میگذارد. تاریخ جنبش کارگری ایران این واقعیت را نشان میدهد که علیرغم فشارها و حملات شدید همه جانبه،همیشه  راديكال بوده و در مسیر واقعی قرار گرفته است.  اما پس لرزه‌های این آماج است که بذر “حیدر کریم”ها را کاشته است.   به قول برشت، ( بدا به حال  ملتی که احتیاج به قهرمان دارد) کارگران خود درجریان مبارزه رهبران خویش را به صحنه مبارزه خواهند کشاند، به این اعتبار نه آقای حکیمی و نه حیدر کریم بنا به بحثها و نظراتشان چنین رسالتی را بر دوش نخواهند داشت.

اگر همگی ما به تبادل افکار معتقد بودیم مطرح نمودن دو یا چند اساسنامه در کمیته هماهنگی را به عنوان آزادی نظرات قبول می نمودیم. زیرا آنانی که اهداف طبقه کارگر را سر لوحه مبارزه و زندگی خویش قرار داده اند به خود حق می دهند که نقطه نظرات خویش را در اساسنامه و یا هر نوشته دیگری مطرح نمایند، در تبادل افکار است که فکر ها    نشو و نما می نمایند . “حیدر کریم” که در سرتاسر نوشته‌اش ازمحسن حکیمی به عنوان عیسی مسیح یاد می کند، گویا ایشان علامه دهر است که هرچه بگوید و بنویسد دیگران با قاطعیت آن را قبول نمایند. مدافع طبقه کارگری که دچار دوگماتیسم نشود نمیتواند منتقد این برخورد آقای حکیمی که گفته است ” اگر اساسنامه من مورد قبول قرار نگیرد از کمیته هماهنگی جدا می شوم” نباشد. آقای حکیمی بدون آنکه نقطه نظرات دیگران را بشنود و یا از قلم و کلام خویش در کمیته هماهنگی که خود یکی از بنیان گزاران آن است دفاع نماید، تهدید به کناره‌گیری از کمیته هماهنگی میکند گویا کارگرانی که به این کمیته ملحق شده‌اند و در تلاش برای ایجاد تشکل کارگری هستند نمیتوانند تشخیص دهند و بدون حضور ایشان کار به جائی نمیرسد؛اگر چه طبقه کارگر ایران بارها چنین تحقیرهائی را از جوانب مختلف تجربه کرده است، اما با قاطعیت هر موانعی را برای پیشبرد و روند رو به رشد جنبش کارگری را پشت سر گذاشته و میگذارد، و این رهبران و فعالین واقعی جنبش کارگری ایران هستند که علنا زیر فشار شدید همه جانبه خم به ابرو نمی‌آورند و از کرامت و حرمت طبقه کارگر دفاع میکنند و هیچگاه بر همنوعان خود منت نمیگذارند. هیچ کسی نمیتواند به آسانی خود را فعال و رهبر کارگری خطاب کند و در دل کارگران محبوبیت پیدا کند. چنین کاری لازمه  فعالیت و مبارزات واقعی‌ایی است که در جهت سازمان دادن و به قدرت رساندن طبقه کارگر با در دست داشتن آلتهای مشخص و ضروری صورت گیرد و دنیائی را برای انسانها نوید دهد که فارغ از ظلم و ستم، دنیائی برابر و به دور از تبعیض، دنیائی که در آن حرمت و کرامت همه انسانها به رسمیت شناخته شود، و این مهم از آنها رهبر و فعال کارگری میسازد. همانطور که اشاره شد، جا دارد از زحمات ارزنده همه کسانی که در جهت تقویت جنبش کارگری ایران گام بر میدارند و از جمله زحمات ارزنده آقای حکیمی که مسئولیت ترجمه سخنان محمود صالحی در دیدار هیئت کنفدراسیون اتحادیه‌های آزاد کارگری  را به عهده گرفته بودند، تشکر و قدردانی کرد، اما صرفا نمیتوان با نوشتن نامه به کارگران کشورهای دیگر خود را فعال کارگری خطاب کرد و تحت همین نام و خود بزرگ بینی به فعالین واقعی جنبش کارگری توهین کرد و در صورت عدم پذیرش نظرات و مشخصا اساسنامه ي پیشنهادی تهدید به کناره‌گیری کرد.

سوالی که باید از دوست فرزانه ! “حیدر کریم” پرسید این است که اگر به قول شما نوشته آقای حکیمی مانیفیست کمیته هماهنگی است و کلیه اعضای کمیته، اساسنامه وی را مورد قبول و سر لوحه برنامه خویش قرار می دادند آیا شما در مورد کمیته هماهنگی دست به قلم می بردید؟!! در صفحه سه پاراگراف پنج فرموده اید:( گروهی زود جنبیدند و از طریق برخی آدم ها در اتحاد و یکپارچگی جامه الاطراف با عده ای ناسیونالیست بازاری کمیته پیگیری را پدید آوردند ) حتمأ شما معتقدید که کارگر کرد با کارگر فارس و کارگر آذری با کارگر بلوچ و … فرق دارند بدا به حال طبقه کارگری که امثال شما برایش قلم به دست بگیرد زیرا کارگر نه مرز می شناسد ، نه نژاد و در کره خاکی کل واحدی هستند که اهدافشان آنان را  به همدیگر زنجیروار ربط می دهد مگر اهداف کارگر افریقایی با کارگر کرد چه فرقی دارد که شما کارگران کرد را ناسیونالیست و دیگران را انترناسیونالیست می دانید این تز جدیدیست که از قلم ( با کفایت ) شما تراوش می کند آیا این خدمت به نظام سرمایه نیست؟!!

پس تا اینجا لب کلام آقای “حیدر کریم” این است که اهداف طبقاتی کارگر اسرائیلی با کارگر فلسطيني فرق دارد . دوست عزیز و فعال کارگری !! آقای “حیدر کریم”: اگر شما آنگونه که در قلم محفلیزم را به مسلخ می فرستید چرا در جایی جای نوشته ات دفاع از محفلیزم و اشخاص را به عینه مطرح می کنید از یکی جانب داری و از دیگری هیولایی خون آشام می سازید ما از مارکس خواهش می کنیم از خواب همیشگی بیدار و به پا بوس چون شمایی بیاید که شعار ( کارگران جهان متحد شوید) را به قتلگاه فرستادید , فرموده اید :” اساس کار توطئه گرانه طیف وسیع فرقه ها تصرف کمیته هماهنگی و در غیر اینصورت متلاشی ساختن آن بود ” شاید آقای حیدر کریم به علت دوری راه و شوینیزم فارس به جانب داری از محفلی که قلم آقای حکیمی نیز در خدمت آن است یادشان رفته که انتخابات در فضای کاملأ دمکراتیک با شرکت اعضای کمیته هماهنگی ( فارس ، آذری ، لر، کرد و …) انجام گرفته و اگر کسی نیز رأی نیاورده گناه از ناسیونالیزم نیست اگر ناسیونالیسم به قول آقای “حیدر کریم” کرد زبانان است !!! جهت اطلاع خود آقای حکیمی نیز کرد زبان هستند .

در جایجای نوشته اش کمیته هماهنگی را فقط به این دلیل مورد مؤاخذه قرارداده که آقای حکیمی به علت رد اساسنامه درخواستی انشعاب خویش را مطرح فرموده اند. گوبلز یکی از سر دم داران نازیسم گفته اند:  (هرکه با ما نیست دشمن ماست ) خواننده خود قضاوت نماید . آیا شما می دانستید وگرنه بدانید اساسنامه های پیشنهادی در دست بررسی بوده و هنوز مجمع در رد یا قبول هیچکدام تصمیمی اتخاذ ننموده اگر کمیته هماهنگی دچار محفل گرایی ناسیونالیزم ، سندیکالیزم، فرقه گرایی و … شده است آنهائی که در نامه‌هایشان خود را فعالین کارگری خطاب میکنند با توجه به اینکه دارای قلم و کلام توانای هستند چرا در این مورد نقطه نظرات خود را بیان ننموده تا آقای “حیدر کریم”  دایه مهربانتر از مادر نگردد .

کلام آخر مبارزه بدون ما و شما نیز در حال شکوفاییست کارگران دیارمان هر روز بیشتر از دیروز به صحنه مبارزه برای وصول مطالباتشان گام بر می دارند آگاهی طبقاتی آنان شکوفاتر از گذشته شده رهبرانشان دوش به دوش آنان از مطالبات انسانیشان دفاع می کنند رهایی طبقه کارگر اجتناب ناپذیر است ، دوستان طبقه کارگر ( دانشجویان و معلمان و زنان و …) شعار دفاع از آنان را سر می دهند ، حتی خواستار آزادی رهبران دربندشان هستند پس ما نیز از تاریخ درس گرفته از بیان اسم ها و چسباندن مارکهایی که صفوف آنان را شکننده نماید دوری گزینیم زیرا فردا از آن طبقه کارگر است. دگر بار از شما نیز می خواهیم به مطالعات کلاسیک خود ادامه داده و از کارگرانی که قاطعانه در تلاش برای رهائی خود و همنوعانشان هستند به دیده تحقیر ننگرید.

” دمیتلا زن كارگربوليو يائي در کتاب بگذار سخن بگویم ” چه خوب گفته اند : در بولیوی تمامی احزاب و دسته جاتی که داعیه ی رهبری طبقه کارگر داشته اند به جای رویارویی با دولت دست نشانده بولیوی به سرو گردن هم می کوبیدند بگذار این مهم ازد یار ما رخت بر بندد زیرا ما در هزاره سوم میلادی شروع به مبارزه نموده ایم و این هزاره عقلانیست نه احساس. تاریخ به طبقه کارگر در مورد قلم و کلام ما داده سخن می گوید.

محمد عبدي پور عضو کمیته هماهنگی

23/10/86

دوستان و همسرنوشتان عزیز!

تشکیل “كميته ھماھنگى براى ايجاد تشکل ھاى کارگرى”، به عنوان یکی از سنگرهای مبارزه و تشکل یابی کارگری خبر مسرت انگیزی بود که هر فعال کارگری واقعی را خوشحال کرد. امید این بود که این تشکل دستها و قلبهای کارگری بیشتری را به هم نزدیک کند. امید این بود که شما صدای گرم اتحاد و همبستگی کارگری را به تک تک خانه های کارگری برده و نشان دهید که حتی در این دوران سیاه فقر و خفقان نیز باهم بودن, باهم همفکری کردن, باهم مبارزه کردن و اتحاد و همبستگی کارگری نه تنها ضروری بلکه ممکن است. امید این بود که این گام با هر کم و کسری به گامهای سترگ تری در مبارزه کار علیه سرمایه تبدیل شود. امید این بود که این “کميته‌” ابزاری برای تسهیل تشکل یابی توده ای کارگری علیه سرمایه باشد!

تصویر امروز از “کمیته هماهنگی” اما, با کمال تاسف, فرسنگها از امید اولیه فاصله دارد. در حالی که سخنگوی این کمیته, محمود صالحی, تاوان مبارزه علیه سرمایه را با تنی بیمار و روحی عشق ورز در زندان جمهوری اسلامی میپردازد, در حالی که هزاران چشم مشتاق و قلب نگران سرنوشت او را در اقصی نقاط جهان دنبال میکنند. در چنين شرايطى، اعضاى “کمیته همانگی” مى بايستى بجاى دامن زدن به‌ اينگونه‌ مباحثات نگران کننده‌، تمام توان و انرژى خويش را روى اتحاد کارگرى و سازماندھى آنھا حول آزادى “محمود صالحى” متمرکز مى کردند. متاسفانه‌ جمعى از اين رفقا، نه‌تنھا اين کار را نکردند بلکه‌ به‌ تسویه حسابهای “خطی”, نظری و شخصی بھاء دادند. از این بدتر، تعدادى از اين فعالین که‌ مدعی تقویت اتحاد و همبستگی کارگری مى باشند، در حال کشت و آبیاری تخم نفاق, نفرت و دوری گرفتن از یکدیگر هستند!

آنھايکه‌ بطور روزافزون فرمول زرق و برق دار مبارزاتى را اختراع مى کنند، بلاخره در اين دوره‌‌ نشان دادند که‌ تنھا کارشان دامن زدن به‌ رقابت, ریا, پشت پازدن, تهمت, افترا و غیرو  مى باشد. این فرهنگ از جنس فرهنگ دیالوگ کارگری برای دست یافتن به راه حلی بهتر در مبارزه و تشکل یابی کارگری نیست. اميد من اين است که‌ اين رفقا، به‌ جھتى بپيوندند که‌ “محمود صالحى” ، “بھزاد سھرابى” ، “محمد عبديپور” ، “سيد جلال حسينى” و … در پيش گرفته‌اند.

رفقاء، آیا بعد از این همه تجارب انتظار “بلوغ مبارزاتی” از شما انتظار بی جایی است؟ تا کی قرار است منافع جنبشی فدای منافع کوته نظرانه فردى بشود؟ تا کی قرار است استقلال طبقاتی جنبش کارگری فدای خود محور بينى گردد؟ آیا در روز روشن نمی بینید که “فرمول های طلایی” انحصاری نظیر “استراتژی”, “ضد سرمایه داری”, “لغو کار مزدی” و غیرو ابزار تفرقه, نفاق, نفرت و دوری فعالین کارگری از یکدیگر است؟ آیا این توقع اولیه نابجایی است که هر تحلیل, تئوری, فرمولی را که موجب تفرق در میان شما میشود را دفع و نظریه های و تحلیل هایی که دوستی, رفاقت, اتحاد و همبستگی میان شما را تقویت میکند را در آغوش بگیرید؟ سخنگوی کمیته شما در زندان است! آیا توقع بالایی است که برای آزادی ایشان وحدت و همبستگی خود را حفظ کنید؟ وقتی بر سر راه‌ این حداقل انتظارات، در بين شما نيش ترمز وجود دارد، تکليف شعار “کارگران جهان متحد شوید!” را براى ھمسايه‌ و کارگر بغل دستى چطور روشن مى کنيد؟ فراز و نشيبھاى مبارزاتى و نيازمندى توده‌ھاى کارگر و زحمتکش، ثابت کرده‌ که‌ دهها و صدها نھاد نظیر “کمیته هماهنگی” نمى تواند پاسخگوی نیاز طبقاتی کارگر ایرانی باشد!. “کميته‌ ھماھنگى” قرار بود به‌ گوشه‌اى ولو کوچک از نيازمنديھاى انسان ھاى محروم کمک برساند. اما در بطن چنين فضاى، بيم آن مى رود که‌ اين اندک توقع نیز جابجا نشود! رفقا، رمز و محک موفقیت شما در این دوره حفظ “کمیته هماهنگی” به عنوان تبلور حفظ اتحاد و همبستگی کارگری است!

رفقا و دوستان عزیز!
زخمها را تا عفونی نشده میشود و باید مرهم زد! اجازه ندهید ویروس نفاق که در آزمایشگاه سکتاریستی تولید میشود پیکر شما را نیز به عفونت بیالاید! مشکل شما نه استراتژی است و نه اساسنامه! حتما باید سر بسیاری از مسائل از جمله استراتژی و اساسنامه نیز جدل کرد, دعوا کرد, اختلاف داشت و غیرو. اما همه اینها حتی اگر به نتایج خوبی هم برسد بدون ابزار انسانی تحقق آن فقط بدرد آدمهای حراف میخورد تا پيش برد مبارزه کارگری! از اين رو متوجه‌ مى شويم که‌ بدون ابزار نمى توان دگرگونى را بوجود آورد. ‌شما بهتر میدانید که دست چند کارگر را در دست هم گذاشتن, برای هدف معینی همدل شدن, بویژه در این دوره, پروژه بزرگی است! بنابراين، خشت های روی هم گذاشته تاکنونی را به این راحتی به هم نریزید! شما قبل از هر چیز نیازمند حفظ حرمت یکدیگر, حفظ دوستی ها, مراودتها و تحکیم همبستگی و اتحاد کارگری میان خود و گسترش آن در میان کارگران بیشتری هستید! اولین تجمع خود را بجای “تعیین تکلیف” بر سر اساسنامه و بحث های کشاف نامربوط به این دوره, به پاسخ به این سوال معطوف کنید: چگونه میشود رفاقت, همدلی, اتحاد و مبارزه مشترک میان فعالین و هواداران “کمیته هماهنگی” را تقویت کرد؟ اکثریت شما با هدف پاسخ مثبت به این سوال دور هم جمع میشوید! کاری کنید که نتیجه تجمعتان تقویت هدف اکثریت اعضا و هواداران “کمیته هماهنگی” و دوستداران شما, از جمله, امثال من باشيد!
با آرزوی موفقیت و همبستگی بیشتر!
صدیق جهانی
١٦ ژانویه ٠٨ – ٠١ – ١٦

جالب اينجاست، در اوج محبوبيت و پيشروى ناگھان “کميته‌ ھماھنگى” با يک بحران حاد روبرو شده‌ و بيم آن مى رود که در آينده‌ نه‌ چندان دور،‌ به‌ سر نوشت “کميته‌ پيگيرى” گرفتار آيد. مشکل چيست؟ در پيوند با اين موضوع، ادامه‌ مبحث را پى مى گيريم. اگر به‌ نحوه‌ و از سوى ديگر به‌ تاريخ شکلگيرى اين “کميته‌” نگاھى بيافکنيم، آنگاه‌ روشن مى شود که‌ ايجاد “کميته‌ ھماھنگى” ائتلاف جمعى از فعالين کارگرى بود که‌ سه‌ سال قبل در نظر داشتند بطور ھماھنگ پروسه‌ سازمانيابى کارگرى را متحقق سازند. ھمانطور که‌ ذکر شد، آنھا گام ھاى موثرى را در اين زمينه‌ برداشتند. منتھا بجاى ادامه‌ دادن آن، اکنون واژه‌ھاى بى ربط و حاشيه‌اى مانند “اساسنامه‌” و “استراتژى”  که عمدتا از جانب روشنفکران عصيان زده‌ طراحى شده‌اند، مھم شده‌ است. کسى که‌ تا ديروز، مشترکا و در اوج دوستى و رفاقت اين ھمه‌ کار با ارزش را انجام داده‌، چه‌ معجزه‌اى رخ داده‌ که‌ امروز به‌ ھم سر نوشتان خود بى احترامى مى کنند؟     

 روشن است که پشت‌ بحران اخير در درون “کميته‌ ھماھنگى” يک نوع دگماتيسم قرار گرفته‌ و کسانى نيز در تلاش اند که‌‌ زير پوشش سازمانيابى کارگرى، صفوف اين “کميته‌” را متلاشى نمايند. اما تاسف اينجاست که‌ بعضى از فعالين کارگرى نه‌تنھا اين خطر را تشخيص نداده‌ بلکه‌ خود آنھا از انحلال طلبان دنباله‌ روى و حمايت مى کنند. اصلىترين دليل اين دنباله‌ روى، ناشى از عدم استقلال فکرى آنھا مى باشد. وگرنه‌ ھيچ فعال سر خط کارگرى دنبال روشنفکران لورد نشين و به‌ ظاھر برابرى طلب نمى افتد. در اين رابطه‌ کارل مارکس، بارھا تاکيد کرده که‌ تا زمانى طبقه‌ کارگر خود‌ آگاه‌ نشود، ھرگز نمى تواند روى پاى خود بياستد. در مورد “کميته‌ ھماھنگى” و بحران کنونىاش ھمين حرف صدق مى کند. زيرا تعدادى غير کارگر و روشنفکر تحت عنوان واژه‌ھاى “اساسنامه‌” و “استراتژى”  در صدند که‌ يگانگى طبقه‌ کارگر را با دشوارى مواجه‌ سازند. از اين رو،‌ لازم است که جنبش کارگرى را‌ در مقابل اينگونه‌ خطرھا واکسنه‌ نمايم. منتھا، تا آنجايکه‌ به‌ اين يا فرمول بندى مبارزاتى برگردد، بنده‌ ھيچگونه‌‌ مخالفتى ندارم. اما، قبل از طرح ھر گونه‌ مبحثى پيرامون “اساسنامه‌” و … ما احتياج به‌ دوستى، صميميت و رفاقت داريم زيرا در دل فضاى سالم و سر شار از دوستى مى باشد که‌ فعالين کارگرى مى توانند درک مشترکى از اينگونه‌ فرمول بنديھا بعمل بياورند. در غير اينصورت، تدوين ھر کدام از مقولات مورد نظر تصنوعى خواھد بود و آخر سر نيز به‌ بن بست مى رسد.                                                            
                                 
فعالين “کميته‌ ھماھنگى” بارھا اظھار داشته‌اند که‌ اکثريت توده‌ھاى کارگر و زحمتکش مخالف نظام سرمايه‌دارى مى باشند. اگر اينطور است، چرا اين اکثريت در حول و حوش ايجاد دنياى فارغ از بردگى متحد نمى شود؟ چرا آنھا را براى آزادى رھبر خوشنام و شناخته‌ شده‌شان (محمود صالحى) به‌ خيابانھا نمى آوريد؟ مگر بخشى از جامعه‌ ايران ( کردستان )، در محکوميت کشتن فجيحانه‌ “شوانه‌ سيد قادرى” اعتصاب عمومى نکردند، چرا شما نيز عليه‌ ترور “حميد مجيدى” و زندانى کردن فعالين حق طلب کارگرى اين کار را نکرديد؟ آيا با تغيير دادن اين يا آن بند “اساسنامه‌” و يا “استراتژى” ، مى توان دستھا و قلبھاى ميليونھا‌ کارگر و زحمتکش پراکنده‌ را به‌ ھم نزديک کرد و نتيجتا يک دنياى آزاد و برابر ساخت؟ بى شک جواب نه‌ است زيرا ھيچ کارگر و زحمتکشى بى ھدف، بى اساسنامه‌ و بى استراتژى مبارزه‌ نکرده‌ و کماکان نمى کند. در اين رابطه‌، از ھر کارگر و زحمتکشى بپرسيد، چه‌ چيزى را مى خواھيد، بدون اما و اگر مى گويد دنياى آزاد و برابر و اگر بپرسيد، دشمن شما کيست، با صراحت خواھد گفت نظام سرمايه‌دارى مى باشد. در ثانى، اگر مشکل تاکتيک، اساسنامه‌ و … است، کارل مارکس بسيار زيبا آن را نوشته‌ و بدرد امروز ھم مى خورد. بنابراين، متوجه‌ مى شويم که‌ دعواى درون “کميته‌ ھماھنگى” آلوده‌ به‌ سنت ھاى روشنفکرانه‌ مى باشد.                                                                 

ھمانطور که‌ در طول نوشته‌ تاکيد کردم، کشمکش ھاى درون “کميته ھماھنگى‌”، اساسا بر سر دو موضوع قرار دارد. اولا، تعدادى روشنفکر خارج از سوخت و ساز طبقه‌ کارگر، در صددند که‌ در لابلاى کتابھا و در درون جنبش کارگرى سکت بسازند. دوما، در مقابل اين خطر جمعى از پيشروان کارگرى قرار گرفته‌ و شديدا مى کوشند که‌ خدشه‌اى به‌ پروسه‌ يگانگى طبقه‌ کارگر از جمله‌ “کميته‌ ھماھنگى” وارد نشود. از اين رو، متوجه‌ مى شويم که‌ دسته‌ اول از جنس ما نيستند و بايد اجازه‌ ندھيم که بيش از اين صفوف ما را متلاشى نمايند. از نظر من، “کميته‌ ھماھنگى” حاصل دوره‌اى حساس از چالش ھاى کارگرى مى باشد. استثمار شدگان بخصوص فعالين سر شناس آنھا جھت ادامه‌ کارى اين نھاد کارگرى مشکلات و رنجھاى زيادى را متحمل شده‌اند. اين نھاد يکى از نقطه‌ قوتھاى طبقه‌ کارگر محسوب مى شود، لذا به‌ ھر نحوى شده‌‌ بايد نگذاريم صفوف آن متلاشى بشود.                                 

ما ھيچگونه‌ احتياجى به‌ کپى بردارى از انشاء و ترفندھاى مبارزاتى که‌ “استراتژى” و “اساسنامه‌” نويسان، طراحى کرده‌اند، نداريم. زيرا فرھنگ آنھا دقيقا شبيه‌ جريان “سوسياليست کارگرى” و احزاب کمونيست کارگرى”ھا مى باشد. ھمانطور که‌ اطلاع داريد، اين گروھا نيزعلت درجا زدن و ناکامى خود را اشکال در فرمولبندى اساسنامه‌ و استراتژى تلقى کرده‌ و دوره‌اى با اينگونه‌ مسائل ور رفتنتد و بجاى پيدا کردن راه‌ حلى زمينى، آخر سر نيز به‌ ٢٥ تيکه مختلف تبديل‌ شدند. حال سوال اين است، کسى که‌ فکر نکرده‌‌‌ مقوله‌ کذاى “اساسنامه”‌ و “استراتژى” را علم کرده‌ و نمى خواھد با شخصيتى پيشرو، جسور و شايسته‌ مانند “محمود صالحى” کار کند، با کى مى خواھد عليه‌ لغو کار مزدى برزمد؟                    

صديق جھانى
٠٨-٠١-١٥

 
تردیدی ندارم که “کارگر کمونیست” از هر زاویه و با هر انگیزه ائی موضع من در باره تنشهای درون کمیته هماهنگی را مطالعه کرده باشد، تردیدی نخواهد کرد که نیت من همانی است که در لابلای خطوط نوشته ام فریاد بر میاورد و آنهم این است: کمیته هماهنگی و تشکلهای مشابهِ دربرگیرنده پیشروان و فعالین جنبش کارگری از دستاوردهای مبارزاتی این دوره جنبش طبقه ماست و نباید قربانی منافع گروهی و تنشهای گرایشی شوند. این تشکلها با همه ایراداتشان محصول مبارزه بیدریغ و جانبازی شماری از پیشروان و فعالین جنبش کارگری ایرانند و باید بسان مردمک چشم حفظ شوند. این تشکلها با همه کمبودها و در این عمر کوتاهشان منشاء تحرک، روحیه، همبستگی مبارزاتی، سرزندگی و تکیه گاه امید به آینده جنبش ما بوده اند. این تشکلها می توانند و باید به هسته های اولیه تشکلهای توده ائی کارگران، شوراها و اتحادیه های کارگری در آینده تکامل و پیشروی جنبش ما تبدیل شوند. به این اعتبار گرایشات درونی این تشکلها باید در مقابل سرنوشت آنها مسئولانه عمل کنند. این پیام من در آن موضعگیری کوتاه پیرامون مباحثات درونی کمیته هماهنگی در این دوره است.
و بازهم تا آنجائیکه به من برمی گردد، برخلاف اظهار نظر شما دوست گرامی ” کارگر کمونیست ” نه تنها خود را وکیل “بهزاد سهرابی” نمی دانم، بلکه وکیل هیچ کارگر مبارز دیگری هم نیستم.  من نوشته های “بهزاد سهرابی” و “یوسف دانش” که ایشان را هم نمی شناسم مطالعه کردم و به این نتیجه رسیدم که این “یوسف دانش” است که تندروی کرده است و نه “بهزاد سهرابی” و این متد برخورد و موضعگیری را به زیان تداوم این حرکت می دانم و بر خلاف شما نه تنها موافق انتقامیگیری نیستم بلکه بر این باورم بازی با سرنوشت کمیته هماهنگی با هر توجیهی که صورت بگیرد خط قرمزی است که نباید از آن عبور کرد. 
از طرفی دیگر در تمام برنامه هائی که برای ” برنامه ما و جنبش کارگری ” از تلویزیون کومه له تهیه کرده ام چند  هدف را در نظر داشته و تعقیب کرده ام. انعکاس اخبار مبارزات کارگران در سطح وسیع، جلب پشتیبانی ار مبارزات کارگران، خدمت به امر سازمانیابی کارگران و تلاش برای ایجاد وحدت در صفوف کارگران.  خوشبحتانه از این بابت هم وجدانم راضی است.
 مصاحبه با فعالین جنبش کارگری از جمله رضا مقدم هم در این راستا بوده است. لازم است اشاره کنم  که برخلاف نظر شما من با ارزیابی رضا مقدم از کمیته هماهنگی نه تنها موافق نبوده ام و نیستم، بلکه در همان گفتگوی تلویزیونی باوجود اینکه بعنوان مصاحبه کننده و نه طرف مناظره با ایشان روبرو شده بودم، اما در متن سئوالاتی که با ایشان مطرح کردم مخالفت خود را با ارزیابی ایشان در میان گذاشتم، همانطور هم به گوشه هائی از نقطه نظرات محسن حکیمی در باره کمیته هماهنگی انتقاد دارم اما در عین حال یکی از فعالین آزادی محسن حکیمی و دیگر دستگیر شده گان پارک چیتگر خواهم بود و برای آزادی آنها با تمام توانم مبارزه خواهم کرد و در این زمینه تردیدی بخود راه نمی دهم.
 بعنوان کلام آخر باید بگویم که، از نگاه من تمام گرایشات و فعالین صفوف کمیته هماهنگی و تشکلهای مشابه وظیفه دارند با توجه به شرایطی که جنبش کارگری ایران در آن قرار دارد؛ نسبت به سرنوشت این تشکلها با احساس مسئولیت عمل کنند. این فرصت را نباید از دست داد. فعالین جنبش طبقه ما با قبول دشواریهای فراوان، با جانبازی و فداکاری بی نظیر و با استقبال از مرگ این دستاورها را به دشمنان طبقاتی مان تحمیل کرده اند، و با این کار نور امید به فردای روشن را در دل هزاران کارگر تابانیده اند، آنها را نباید به آسانی از کف داد و  بعنوان داستانی اندوهبار از تاریخ جنبش کارگری به ارزیابی آن نشست.
علی رغم هر انتقادی من چنین خواهم کرد. به شما هم توصیه می کنم همین روش را در پیش گیرید.